[SF] พี่ชายที่รัก.(AriJima or NakaDai)

posted on 19 Mar 2011 23:59 by daikimeirou
 
[SF] พี่ชายที่รัก.

Couple : AriJima or NakaDai (Yuto x Daiki)
 
Photobucket
 
ขอสครีม ภาพนิดนึงนะคะ ไดจังๆๆ น่ารัก สวย ยิ้มหวานไปไหน Photobucket
 
ยูโตะผมทรงนี้ Photobucket โอเคแล้วน๊า น่ารักๆ
 
 
PhotobucketPhotobucketPhotobucket
 

“พี่ครับ นานแค่ไหนแล้วนะที่เราไม่ได้ถ่ายนิตยสารคู่กัน”ยูโตะถามไดกิ พี่ชายที่เขาสนิทที่สุดในวงเฮเซจั้มพ์ ไดกิเงยหน้าขึ้นจากหนังสือการ์ตูนที่ยืมมาจากยามาดะ

 

“อื้ม ก็นานอยู่นะ” ไดกิตอบก่อนจะหันไปสนใจการ์ตูนเรื่องโปรดต่อ

 

“พี่ไม่ดีใจเลยเหรอ ผมดีใจนะ” ยูโตะยังคงกระเง้ากระงอดไดกิ

 

 

“ดีใจสิ ทำไมจะไม่ดีใจ” ไดกิลุกขึ้นเข้าห้องแต่งตัวไป ทิ้งให้ยูโตะนั่งเอ๋ออยู่เพียงคนเดียว “เป็นอะไรของเค้านะ คงเขินล่ะสิ” พึมพำกับตัวเองก่อนจะลุกตามไป ตรงไปยังมุมที่พี่ชายตัวเล็กกำลังเปลี่ยนเสื้ออยู่ ท่อนแขนแกร่งโอบไดกิจากด้านหลัง ทิ้งคางลงบนไหลเล็กอย่างคุ้นชิน

                                      

     

“ทำอะไรน่ะยูโตะ” ไดกิตกใจ หันมาเอ็ดคนข้างหลัง

“ผมคิดถึงพี่ครับ”ยูโตะกระซิบข้างหู สูดกลิ่นหอมจากไรผมนุ่มเต็มปอด

 

 

“อื้มๆ นายรีบเปลี่ยนเสื้อได้แล้ว เดี๋ยวบรรดาสต๊าฟรอนาน” ไดกิสั่งยูโตะ คนตัวสูงยอมทำตามแต่โดยดี ไดกิยื่นชุดที่ยูโตะต้องใส่ในการถ่ายแมกครั้งนี้ให้ ยูโตะรับไว้ก่อนจะถอดเสื้อ โชว์กล้ามหน้าท้องสวยให้ไดกิขัดเขินโดยไม่รู้ตัว

 

 

...................................................

 

 

“ธีมวันนี้ จะให้ทั้งยูโตะคุงและไดกิคุงทำเค้กนะครับ ตามนี้นะครับ” สต๊าฟหนุ่มวัยกลางคนเอ่ยแนะนำและยื่นผ้ากันเปื้อนให้ทั้งคู่ “เอานี่ ผ้ากันเปื้อนครับ”

“ขอบคุณครับ” ยูโตะและไดกิกล่าวขอบคุณแล้วรับมาใส่ตามคำสั่ง

 

 

 

ระหว่างการถ่ายภาพขณะทำเค้ก ไดกิลอบมองคนตัวสูงข้างๆอย่างอดไม่ได้ ยูโตะในตอนนั้น ตอนที่ได้ถ่ายแมกคู่เขาบ่อยๆยังคงตัวเล็ก น่ารัก ขี้เล่น ซุกซนเสมอ ต่างจากตอนนี้ ยูโตะที่เคยตัวเล็กกลับโตเร็ว สูงเร็วขึ้นอย่างแปลกประหลาด แก้มยุ้ยๆในวัยเด็กหายไป เหลือเพียงโครงหน้าหล่อเหลารับกับผมซอยยาว ยูโตะในเวลานี้เปลี่ยนไปมาก แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนสำหรับเขาคือ ความร่าเริงและซุกซน แม้อย่างหลังจะลดน้อยลง แต่ได้กิก็รับรู้ว่า ความซุกซนไม่เคยห่างหายไปจากยูโตะเลย

 

 

“พี่มองอะไรน่ะ” ยูโตะเอียงตัวกระซิบถามไดกิ

“เปล่า ไม่มีอะไร” ไดกิก้มหน้าซ่อนอาการเขิน มือเล็กง่วนอยู่กับหน้าเค้ก

 

 

“พี่รู้มั้ย วันนี้พี่น่ะ น่ารักมากๆเลยน๊า” ยูโตะกระซิบกับหูไดกิให้พอได้ยินกันเพียงสองคน แก้มใสแดงระเรื่อขึ้น ไดกิเผลอกระทุ้งศอกกับเอวยูโตะเข้าเต็มแรง

 

 

“โอ๊ยย เจ็บนะไดจัง” ยูโตะบ่นอุบ มือกุมตรงจุดที่ไดกิศอกเข้าเต็มแรง แต่ก็มิวายยกยิ้มกับอาการเขินของไดกิ

 

 

“ยูโตะคุง ไดกิคุง เราจะถ่ายภาพใหญ่แล้วนะครับ เชิญตามสบายเลยนะครับ” คุณลุงช่างภาพตะโกนบอกทั้งไดกิและยูโตะ

 

“ครับ” ยูโตะรับคำ ก่อนจะหยิบแก้วน้ำส้มของตัวเองและไดกิ ไดกิรับแก้วน้ำมาถือ ใบหน้าวาดยิ้มหวานอย่างเคยชิน ยูโตะมองคนตรงหน้า รอยยิ้มนี้ ไม่เคยเปลี่ยน ตั้งแต่เข้าจอหน์นี่ ตั้งแต่ได้รู้จักไดกิ เขาก็ได้เจอรอยยิ้มหวานจากคนๆนี้เสมอ แม้เวลาจะผ่านไปกี่ปี พี่ชายคนนี้ก็ยังคงเหมือนเดิม กับรอยยิ้มที่เขาชอบมากที่สุด ยูโตะโอบร่างเล็กจากด้านหลัง ส่งผลให้ตอนนี้ไดกิอยู่ภายใต้อ้อมแขนเขา ยูโตะแนบแก้มกับผมไดกิ มองกล้องโดยไม่สนใจว่าคนในอ้อมแขนจะขัดเขินมากแค่ไหน

 

.....................

..........

 

“โอเคครับ เสร็จแล้วครับ” ตากล้องบอกทั้งสองคน

“ขอบคุณครับๆ” ทั้งไดกิและยูโตะต่างโค้งขอบคุณให้กับตากล้องกับบรรดาทีมงาน

 

 

หลังจากแยกย้ายกันไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ระหว่างรอไดกิ ยูโตะเลือกที่จะนั่งดูรูปที่ถ่ายในคอม มือหนากดเลื่อนภาพไปเรื่อยๆ โดยไม่สังเกตว่า รอยยิ้มเริ่มจุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา

 

“ดูอะไรอยู่น่ะยูโตะ” ไดกิก้าวออกจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า มาหยุดหลังคนตัวสูง มือเล็กวางบนบ่ากว้างพลางมองไปยังจุดเดียวกับสายตายูโตะ ภาพของเขากับยูโตะ นานแค่ไหนแล้วนะ ที่ไม่ได้ถ่ายแมกคู่กัน....

 

 

 

“พี่น่ารักมากๆเลยน๊า ดูภาพนี้สิ ยิ้มหว๊านหวาน” ยูโตะเลื่อนเม้าส์ชี้ไปยังภาพที่บรรดาสต๊าฟเลือกจะลงโปโปโละเดือนนี้ ไดกิมองภาพนั้นตามที่ยูโตะบอก ครั้งใดที่ยูโตะกอดเขาจากด้านหลัง เขาดูตัวเล็กไปในทันใด

 

“พี่ดูน่ารัก น่าทะนุถนอมมากๆเลยน๊า” ยูโตะเอ่ยออกมาตามความคิดของตน ไดกิยิ้มเขิน “นายเป็นไรเนี่ย ชมฉันตลอดเลยนะ” ไดกิตีมือบนไหล่ยูโตะเบาๆ แก้มแดงระเรื่ออีกครั้ง

 

 

 

“ก็มันจริงนี่นา ผมน่ะ ชอบเวลาพี่ยิ้มนะ น่ารักที่สุดในโลกเลยย ยย”ยูโตะแกล้งลากเสียงยาวก่อนจะลุกขึ้นวิ่งรอบสตูดิโอ โดยมีคนตัวเล็กวิ่งตามอย่างไม่ลดละ “เจ้าบ้ายูโตะ ฉันเขินน๊า”

 

“ฮ่าๆๆ พี่ตามผมไม่ทันหรอกคร๊าบบบ” ยูโตะวิ่งไปยังประตูทางออกของสตูดิโอ สายตาคู่กลมมองบรรยากาศรอบนอก หิมะเริ่มโปรยลงมาบ้างแล้ว ยูโตะยื่นมือวัดน้ำหนักที่หิมะตกลงมา ทว่ากลับไม่เป็นอุปสรรคในการกลับบ้าน

 

 

ยูโตะหันหลังมามองคนตัวเล็กที่กำลังมุ่งหน้ามาทางเขา “กลับกันเถอะครับพี่” ยูโตะยื่นมือหาไดกิ ซึ่งไดกิไม่ลังเลที่จะตอบรับมือกว้างโดยการวางมือเล็กของตนบนมือยูโตะ ร่างสูงกระชับมือไดกิก่อนจะกางร่ม

 

 

โลกส่วนตัวของคนสองคนกำลังก่อตัวขึ้น

ท่ามกลางหิมะที่โปรยปราย

มีเพียงยูโตะ และ ไดกิจับมือเดินไปด้วยกัน

 

 

 

 

แม้จะไม่มีคำเอื้อนเอ่ยถึงความสัมพันธ์ระหว่างกัน

แต่ทั้งสองต่างรู้ดี ว่าความสัมพันธ์ของเรา มากเกินกว่าจะหาคำบรรยายใดๆมาเปรียบเทียบ...............

 

 

Photobucket Photobucket

 

 
ขอบคุณที่อ่านนะค๊าาา ติชมได้ตามสบายนะคะ
ปล.และแล้วแมกนี้ก็ยังไม่มีโอคาได Photobucket  คิดถึงโอคาได 》《

 

Comment

Comment:

Tweet

โอ้ววววววว พี่เฟรมมมมอัพบล็อก

ขอติดฟิคไว้ก่อนนะคะ
ต้องไปอ่าน'สือต่อแล้วววววbig smile

#11 By あいちゃん* ^^ on 2011-03-24 16:08

เฮ้ยยย พิมพ์ตกไป 1 คำอ่ะ
"ยูโตะพยายามทำให้ไดจังเขินตลอดอ่ะ"

#10 By SayuChan on 2011-03-21 16:48

หวานเกิ๊นน
ยูโตะพยายามทำให้ไดจังตลอดอ่ะ
555+

#9 By SayuChan on 2011-03-21 16:47

หวานมากๆๆค่ะ
แต่น่ารักดีน้าาาา
เพิ่งเคยอ่านคู่นี้ครั้งแรกนะเนี่ย ^^

#8 By Zora on 2011-03-21 13:33

อ่านแล้วคิดถึงเพลงฟุตาริเลยอ่าาาาาาาาา
เขินมากกก *////*

ชอบทั้งไดจังและยูโตะ อิอิ

#7 By Gyappu (58.9.38.36) on 2011-03-20 20:07

อ๊ายยย..อะร๊ายยยยย..
ยูโตะกะไดจัง..แอบสวีทก๊านนนน
คริๆๆ..น่ารักจังเลยน๊า..
ขอบคุณสำหรับฟิคนะจ๊ะ..
เฟรมสู้ๆๆคร้า..พี่รออ่านน่ะ

#6 By pukino (223.206.17.2) on 2011-03-20 16:40

อ่านไปก็เขินไป
คู่นี้หวานกันสุดๆจนมดขึ้นแล้วนะเนี่ย555
ชอบตอนไดจังเขิน น่าร้ากกก
โตะก็แกล้งไดจังซะเหลือเกิน ฮ่ะๆ
พี่เฟรมแต่งสนุกมากเลย ชอบบ><
แล้วจะรอเรื่องใหม่ต่อนะค้า;D

#5 By ~YukiRin~ on 2011-03-20 15:38

โตะรินหวานไปแล้วนะ ระวังมดขึ้นละ 555

#4 By เตย (180.183.185.228) on 2011-03-20 12:50

น่ารักหวานแหวเช่นเคย น่าร๊ากกกกกกก

#3 By Nalikakeaw's Diary on 2011-03-20 12:35

เม้นยากเม้นเย็นดีแท้ เครียดเพราะเล่นในโทรศัพท์นี่แหละ

น่ารักจังเลยทั้งคู่ หวานกันจริงๆ^^ มีคนสุขจังเย้ย คือตอนนี้นอนอยู่ห้องแม่อ่ะแล้วนั่งยิ้มเหมือนคนบ้าเลยอ่ะดีนะที่แม่ไม่เห็น 555 55.คงคิดว่าบ้าแน่ๆ แต่น่าอิจฉาจังนะหวานกันดีจริงชอบๆๆ แบแนี้ดิวชอบ ^^ ขอประทานอภัยที่เม้นสั้นดิวเม้นในโทรอ่ะพี่เฟรมเมื่อยมาๆเลยนะสุดๆอ่ะสนุกมากเลย

ปล.มีคำว่าเคโตะด้วย คือพิมผิดป่ะพี่เฟรมจร้า^^big smile

#2 By news2238 (115.67.105.24) on 2011-03-20 00:45

แอ๊กกกก ไม่ใช่โตะกะไดที่เขิน เราก็เขินน >_</// น่ารักมากเลย 5555

#1 By blue'primrose on 2011-03-20 00:38