มาลงฟิคเรื่องนนี้ตามคำเรียกร้อง 
มาอัพช้า มากกกกกก จะโดนอะไรมั้ยน๊าา Photobucket วิ่งหนี ฟิ้วว ว  Photobucket


ฟิค"แค่อารมณ์ชั่ววูบ" ตอนที่8
 
OkaDai : Okamoto Keito x Arioka Daiki Photobucket
writer : DaikiMEirou
 
Photobucket
 
ความเดิมตอนที่แล้วว ว จิ้ม.
Photobucket ปล.อ่านกด้วยน๊าาา เพราะเฟรมรีไรท์ตอนที่แล้วล่ะค่าาา Photobucket
 
Photobucket ปล.2 ภาพประกอบฟิคภาพใหม่ แอร๊ยยย ปลาบปลื้มๆ  Photobucket

 

 

 

PhotobucketPhotobucket

 

 

บรรยากาศในห้องยามเย็นค่อยๆลดอุณหภูมิลงรับกับความมืดที่ค่อยๆคืบคลานไปทั่วห้อง มีเพียแสงไฟจากโคมไฟข้างเตียงเท่านั้นที่คอยให้แสงสว่าง ร่างเล็กหลับสนิทค่อยๆคู้ตัวภายใต้ผ้านวมผืนกว้าง ควานหาความอบอุ่นจากมัน แต่ทว่าในความฝันกลับหนาวเหน็บ ไดกิในฝันกำลังตะเกียกตะกายว่ายน้ำเข้าหาฝั่งโดยไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะถึง ไม่แม้แต่จะเห็นฟากฝั่งเป้าหมาย แผ่นอกหายใจเข้าออกตามความถี่ ไดกิเพ้อถึงชื่อผู้เป็นที่พึ่งของเขาตลอดมา

 

‘เคโตะ ช่วยฉันด้วย เคโตะ’ ใบหน้าหลับสนิทฉายฉายแววกังวล คิ้วคู่สวยขมวดลงอย่างสังเกตได้ชัด จนคนที่นั่งดูทีวีอยู่ในห้องต้องรีบหย่อนตัวลงนั่งข้างเตียงอย่างรวดเร็วเมื่อมือเล็กคว้าสะเปะสะปะกลางอากาศ

 .

.

“ไดจัง ไม่ต้องกลัวนะ ฉันอยู่นี่แล้ว”แม้ไม่ใช่คนที่วาดหวังไว้ แต่ไดกิกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างแปลกประหลาด เพราะคนที่กำลังกุมมือเขาคือ อาซากะ โคได ไม่ใช่ โอคาโมโตะ เคโตะ

.

.

‘เคโตะ อย่าปล่อยฉันไว้คนเดียวนะ ฉันกลัวว ฮึก...’ปลายเสียงหายใจติดขัด ปลายคิ้วรื้นด้วยรอยน้ำตา ก่อนจะนิ่งเงียบไป โคไดเพียงแต่สงสัย เคโตะ ไดจัง เกิดอะไรขึ้นระหว่างสองคนนี่ ทำไมไดกิถึงแคร์โอคาโมโตะ เคโตะได้ถึงเพียงนี้...

 

 

ท่ามกลางความเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังเล็ดลอดออกมา เคโตะยืนพิงประตู ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เพียงแค่ไม่กี่ถ้อยคำกลับทำให้เขารับรู้ความรู้สึกหวาดกลัวของไดกิ ความรู้สึกผิดยิ่งเกาะกุมหนาแน่นราวป้อมปราการ

 

ความเจ็บปวดที่เขาได้รับตอนนี้ เทียบกันไม่ได้ซักนิดกับความเจ็บปวดของคนรัก

คิดแล้วอยากย้อนเวลากลับไป ถ้าเลือกได้ เขาจะไม่ทิ้งไดกิไว้กลางทะเล

หากเขาพาไดกิกลับเข้าฝั่งมาด้วย

 

คนตัวเล็กก็คงไม่ต้องแบกรับความเจ็บปวดมหาศาลขนาดนี้

ขอโทษนะไดกิ...

เคโตะเลือกที่จะก้าวเข้าไปในห้อง โคไดหันมาทางเขา มือหนายังคงกอบกุมมือไดกิไว้ “ฉันขออยู่กับไดจังสองคนได้ไหม” เคโตะขอร้อง โคไดพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ก่อนจะค่อยๆวางมือไดกิลง และลุกออกจากเตียง ก้าวผ่านผู้มาใหม่แต่เป็นเจ้าของห้องร่วมกับคนที่กำลังหลับไหล

 

“ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างนายสองคน แต่ถ้าเรื่องมันยังเป็นแบบนี้ต่อ ฉันจะเป็นฝ่ายดูแลไดจังเอง”โคไดทิ้งไว้เพียงแค่คำกล่าวเชิงขู่ แต่ทว่าเคโตะกลับหวาดหวั่นกับคำพูดนั้นเหลือเกิน เขาไม่อยากที่จะเสียไดกิไป

 

ไม่อยากเลย...

 

 

มือหนาวางลงบนหน้าผากมนอย่างเบามือ ความร้อนที่แล่นผ่านหลังมือทำให้เขารับรู้ว่า อาการของคนตัวเล็กไม่ดีขึ้นเลย เคโตะดึงมืออกก่อนจะลุกไปหยิบผ้าขนหนูบีบน้ำออกก่อนจะน้ำมาวางลงบนหน้าผากมน บรรจงเช็ดหน้าและร่างบอบบางอย่างเบามือที่สุด

 

…แม้จะลบล้างความผิดที่ฉันทำไว้กับนายไม่ได้…

….ฉันไม่ได้หวังให้หายโกรธ แต่ฉันอยากดูแลนาย โอคาโมโตะ เคโตะคนนี้อยากดูแลอาริโอกะ ไดกิตลอดไป…

 

 

 ท่ามกลางความเงียบงัน มีเพียงเสียงหัวใจที่กำลังทำงานประท้วงกับความรู้สึก ไดกิสะลึมสะลือเพราะความเย็นเฉียบของน้ำและเครื่องปรับอากาศ แม้จะรู้ว่าคนที่กำลังเช็ดตัวเขาคือใคร แม้จะทำเป็นไม่รู้สึกตัว ทำเป็นไม่สนใจเพราะเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนยังคงฝังลึกเกินเยียวยา แต่ทำไมหัวใจของเขากลับเต้นแรงตรงข้ามกับคำสั่งของเขาเสียนี่

 

“นายไม่ต้องให้อภัยฉันก็ได้ แต่ฉันอยากจะบอกว่า ขอโทษสำหรับทุกๆเรื่องที่ผ่านมา ถ้านายตื่นขึ้นมาเมื่อไห