[SF.] My Friend ! (OkaDai : Keito x Daiki)

posted on 20 May 2011 14:42 by daikimeirou
ชะแว๊บมาลงฟิคสั้น อิงจากเรื่องจริงของคนแต่งล่ะ
 
Photobucket [SF.] My Friend ! Photobucket
 
Couple : Okamoto Keito x Arioka Daiki Photobucket
 
Writer Photobucket : DaikiMEirou
 
 
Photobucket
 
 

ใครหลายคนคงเคยแอบรักเพื่อนให้ห้องเรียนใช่ไหม การแอบรักน่ะ แม้จะไม่แฮปปี้ที่เขาไม่รู้ว่าเราแอบมอง แอบเป็นห่วง แอบมอบความรู้สึกดีๆให้เขาอยู่ แต่สำหรับผม การแอบรักคือความสุขเล็กๆนะ มันทำให้ผมรู้สึกดีในการเลือกที่จะเป็นผู้ให้ความรักความหวังดีกับเขา

 

 

 

แม้ตอนจบอาจไม่เป็นไปตามที่ใครหลายคนคาดหวัง อย่างน้อยก็สอนให้รู้ว่า

ผมได้รักใครเป็นกับเขาเสียที...

 

 

 

คุณบล็อกกับทุกคนคงสงสัยใช่มั้ยล่ะว่าผมเป็นใคร ผมชื่ออาริโอกะ ไดกิครับ อยู่ปีสามห้องเอ ห้องของผมน่ะ เป็นคลาสที่สนิทกันมากๆเลยล่ะครับ แม้บางครั้งจะชอบทำตัวห่างเหินกัน แอบเมินกันเองบางเวลา หรือชอบแบ่งกลุ่มกันไป แต่รับประกันได้ครับว่าพวกเราสนิทกัน

 


ไม่เกี่ยวกับที่ผมพูดถึงในตอนต้นเลยใช่มั้ยล่ะครับ คือผมอยากเกริ่นเรื่องในห้อง ก่อนจะโยงเข้าเรื่องของใครบางคนครับ คือ..

 

 

ผมแอบรักเพื่อนคนหนึ่งในห้องล่ะครับ คงสงสัยล่ะสิว่าเธอผู้นั้นเป็นใคร ?

 

 

แต่เปล่าเลยฮะ ผมไม่ได้แอบรักเพื่อนผู้หญิงในห้องล่ะ แต่ผมกำลังแอบรักเพื่อนผู้ชายต่างหากล่ะ อ๊ะๆๆ อย่าคิดว่าผมเป็นพวกวิปริตผิดเพศอย่างนั้นนะครับ ความรักน่ะ ถึงไม่ได้เป็นไปตามครรลองของธรรมชาติ แต่ความรักแบบผิดแปลกนั้นก็เป็นความรักที่บริสุทธิ์ได้นะฮะ...

 

 

คุณบล็อกคงไม่ว่ากันนะครับถ้าผมจะเล่าอะไรไร้สาระกับคุณบล็อกน่ะ เพราะผมไม่กล้าบอกเค้าคนนั้นล่ะครับว่าชอบเขา จึงได้แต่เก็บไว้คนเดียว คุณบล็อกเมตตาผมด้วยนะฮะ

 

 

คุณบล็อกและทุกๆคนคงอยากรู้สินะฮะว่าเขาคนนั้นเป็นใครกัน ผมจะเล่าให้ฟังก็ได้นะฮะ เขาคนนั้นตัวสูงกว่าผมล่ะครับ ใบหน้าขาวหล่อ ตาตี่ตามแบบฉบับของเขา แต่เขาอายุน้อยกว่าผมล่ะ

 

 

ถามว่าทำไมเขาถึงอยู่ห้องเดียวกับผมเหรอฮะ คำตอบคือ เพราะตอนเด็กๆเขาถูกส่งไปเรียนที่อังกฤษล่ะฮะ กลับมาก็เลยได้พาสชั้น เพราะอย่างนี้เราเลยเรียนปีเดียวกัน เขาเก่งมากๆเลยใช่มั้ยล่ะครับ และที่สำคัญ เขาเล่นกีต้าร์เป็นด้วยนะครับ ชอบพากีต้าร์ตัวโปรดมาเล่นให้เพื่อนๆในห้องฟังตลอดเลย รวมถึงผมด้วย...

 

 

 

 

... เขาคนนั้นชื่อ โอคาโมโตะ เคโตะล่ะครับ...

 

 

 

 

ผมน่ะ อยู่ห้องเดียวกับเขามาตั้งแต่เรียนมัธยมปลายปีหนึ่งล่ะฮะ แต่ตอนนั้น เพราะเพิ่งแยกจากเพื่อนเก่าสมัยมัธยมต้น ทุกคนเลยไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่ อีกทั้งเพราะเคโตะเขาเพิ่งย้ายมาจากอังกฤษ ก็เลยไม่ค่อยมีใครกล้าพูดกับเขามากเพราะต่างคิดว่าเขาจะต้องเป็นคนที่หยิ่งแน่ๆ แต่เปล่าเลยนะครับ เคโตะน่ะไม่ถือตัว แถมเป็นสุภาพบุรุษมากๆเลย...

 

 

เพราะอะไรถึงรู้เหรอฮะ ? ก็เพราะเขาใจดีกับผมมากๆเลยไงล่ะฮะ

 

 

เรื่องมันมีอยู่ว่า ตอนพักเที่ยงเมื่อตอนปีหนึ่ง ผมทำกระเป๋าตังค์หายล่ะฮะ คือ ไม่ได้หายไปกับใครหรอกครับ ไม่ต้องตกใจนะฮะทุกคน คือตอนนั้นผมป้ำๆเป๋อน่ะฮะ คิดว่าตัวเองเอากระเป๋าตังค์มาแล้ว แต่จริงๆผมกลับลืมมันไว้ในห้องรียน พอผมซื้อข้าวก็หากระเป๋าตังค์ไม่เจอ ตอนนั้นน่ะผมโวยวายเสียลั่นโรงอาหารเลย ผมกับเพื่อนก็ช่วยหากันแทบพลิกโรงอาหารเลยล่ะฮะ แต่ก็ได้เคโตะช่วยจ่ายค่าอาหารมื้อนั้นให้ ผมเลยได้รู้จักเค้าล่ะครับ 

 

 

 

...เค้าเป็นคนดีจังเลยน๊า ช่วยจ่ายค่าข้าวมื้อที่แสนวุ่นวายให้ผมด้วย...

 

 

 

แต่หลังจากมื้อเที่ยงที่แสนโกลาหลจบลง ผมกับเคโตะก็ไม่ได้คุยกันเลย เศร้าจังเลยฮะ ผมอยากสนิทกับเขาจังเลยน๊า แต่เคโตะเป็นคนพูดน้อย แถมอยู่คนละกลุ่มกับผมเสียด้วย อีกทั้งที่นั่งในห้องเรียนทำให้ผมไม่ค่อยได้คุยกับเขาอีก เคโตะนั่งโต๊ะแถวหน้าติดกับริมหน้าต่างล่ะฮะ ส่วนผมน่ะเหรอ ผมนั่งแถวที่สองถัดจากริมหน้าต่างน่ะ แต่เกือบหลังห้องครับ

 

 

กลุ่มของเคโตะน่ะ เด็กเรียนมากๆเลยครับคุณบล็อก !!

 

 

ส่วนกลุ่มผมน่ะเหรอ เฮฮา บ้าบอไปวันๆล่ะครับ อ๊ะๆๆ คุณบล็อกอย่าคิดว่าพวกผมเฮฮา บ้าบอเกินพิกัดจนลืมเรื่องการเรียนนะครับ ผมไม่อยากจะโม้เลย กลุ่มผมน่ะมีสมาชิกเรียนเก่งติดอันดับห้องตั้งสามคนเชียวนะครับ

 

ซึ่งหนึ่งในนั้นคือผมล่ะครับ...

 

.

.

.

.

 

เข้าเรื่องกันด